Veranderingen/verwachtingen


Soms sta je niet stil bij wat er allemaal verandert, verwacht je dat alles stil blijft staan.

Soms kom je tot het besef dat nergens de tijd stil staat.

Als je zelf verhuisd, een nieuw leven begint, verandert en groeit, waarom zou dan de rest bij het oude blijven?

Bijna 4 jaar geleden ben ik verhuisd van het Noorden naar het Oosten, daarbij alles achterlatend. Soms ben ik even terug en eigenlijk verwacht ik dan, dat alles bij het oude is gebleven. Ik ga op stap, zoek mijn stamkroeg op, spreek oude vrienden alsof er niet inmiddels vier jaar is verstreken. Althans dat hoopte ik een klein beetje.

Maar niets is hetzelfde. Mijn stamkroeg heeft zijn deuren al jaren geleden gesloten, dat wist ik wel, maar toch. De stamgasten hebben zich her en der verspreidt over de stad, hebben zich gesetteld of zich een andere stamkroeg opgezocht.

Zo kom je dus in de stad waar je jaren hebt gewoond, waar je praktisch bent opgegroeid en niets is meer hetzelfde. Mijn oude leven is daadwerkelijk het verleden. Ik heb er niets meer te zoeken en zal er nooit meer iets te zoeken hebben.

Ik ben gegroeid, verder gegaan en opnieuw begonnen. Ik ben verhuisd en soms voel ik me meer Twent dan Groninger, het lijkt soms wel of ik zelfs het accentje al begin op te pikken. Hier wonen mijn vrienden, (op een enkele na), hier  groeien mijn kinderen op. Hier werk ik en ken ik de weg. Zelfs de wegen in het Noorden zijn niet meer zoals ze waren. Ik verdwaal er soms. Hier ben ik gesetteld en voel ik me thuis.

Het verleden is nu echt het verleden, want niets is meer wat het was en zal het ook nooit meer worden, gelukkig maar.

Facebook Comments