Keyon Geboren


Op 25 maart om 15:26 uur is onze zoon Keyon geboren! Hij woog 2814 gram en was 46 cm lang.

De 2de dag van mijn verlof werd ik opgenomen in het ziekenhuis voor een negatieve dyscongruentie. Keyon zou te klein zijn voor de duur van de zwangerschap en ik mocht vanaf dat moment alleen nog maar in een ziekenhuisbedje liggen. 3 keer per dag mocht ik 5 minuten lopen. Voor de mensen die mij kennen, daar kan ik dus niet zo goed tegen.

Ik voelde me steeds ongelukkiger worden in het ziekenhuis en ik zag het nut van zo’n opname niet echt in. Bij Sylvester en Ferris was dezelfde diagnose gesteld en kon ik gewoon om de dag naar het ziekenhuis voor een CTG en een afspraak bij de gynaecoloog. Maar ja, een aantal jaren verder, een ander ziekenhuis en daar waren mijn gegevens niet bekend.

De gegevens vanuit Groningen werden opgevraagd en met de postduif verzonden. Met alle huidige communicatie middelen wordt zo’n dossier nog gewoon per post verzonden en ja, dat gaat niet zo snel.

Ik ben op een woensdag opgenomen en op vrijdag houden ze hier in het ziekenhuis de grote visite. Dan zijn alle gynaecologen aanwezig en wordt iedere patint besproken. Mijn dossier was op vrijdagmorgen nog steeds niet binnen en naar mijn idee was dat toch wel heel belangrijk. Nogmaals mijn handtekening gezet om toestemming te geven om dat ding te faxen. En ja hoor…het is binnen gekomen en niet veel later komt de arts en zegt dat ik naar huis mag.

JIPPIE!!

Wel moet ik me elke dag melden op de afdeling voor een CTG. Om de dag moet ik een echo laten maken voor de PI, of te wel de doorbloeding van de navelstreng en om de 10 dagen moet ik een groei-echo laten maken. Ach, alles beter dan in zo’n bedje blijven liggen met 34 weken zwangerschap. Er was gesproken over inleiden bij 34 weken en dat zag ik niet zitten. Ook hadden ze gesproken om mij daar te houden tot het einde van de zwangerschap. Nou dat zag ik toch ook helemaal niet zitten! Maar gelukkig, ik mocht naar huis.

Alle controles waren steeds goed en met de groei-echo bleek ons mannetje enorm gegroeid te zijn. Volgens de gynaecoloog was de eerste echo waarschijnlijk iets te pessimistisch gemeten en hoefde ik 10 dagen lang niet naar het ziekenhuis.

10 dagen later moest ik weer een echo laten maken en toen leek het alsof het mannetje wederom haast niet gegroeid was. Wouter en ik wisten op een gegeven moment ook niet meer wat we nu moesten geloven en we begonnen er behoorlijk de balen van te krijgen. Die echo is op een donderdag gemaakt en wederom moest ik me dagelijks melden. Op maandag weer een afspraak bij de gynaecoloog en dan zouden ze kijken of ik ontsluiting had en of ik op dinsdag ingeleid zou worden. Ontsluiting had ik, maar nog maar erg weinig, dus inleiden werd uitgesteld. Wel werd ik gestript en dat zou de bevalling op gang kunnen brengen. Nou bij mij dus niet.

Weer elke dag naar het ziekenhuis en op donderdag weer een afspraak met de gyn. Deze keer werd wel besloten dat ze me vrijdag zouden inleiden als dat mogelijk was.

Wij moesten ons vrijdag 25 maart melden om 06:45 uur bij de verloskamers. Dat was vroeg! Eerst aan de CTG gelegd en om 08:45 uur hebben ze mijn vliezen gebroken en mij aan het infuus gelegd. Dat leek allemaal vrij snel te gaan en bij de volgende controle-ronde had ik wel 3cm ontsluiting! En daar bleef het bij.

De ontsluiting vorderde niet terwijl ik al om de 3 tot 5 minuten zware ween had. Ik kreeg een middeltje om mij te ontspannen, maar daar had ik maar weinig profijt van. Dus werd besloten dat ik een ruggeprik kreeg. Om 14:45 uur heb ik de ruggeprik gekregen en nog geen half uur later had ik volledige ontsluiting!!! JIPPIE… Het einde was in zicht. Om 15:26 uur is Keyon dus geboren. Voor mijn doen razendsnel al duurde het mij nog veel te lang. Voor mezelf bleef de schade beperkt en ben ik alweer bijna volledig op de been.

Vandaag is Keyon alweer 11 dagen oud!

De tijd gaat snel en het lijkt net alsof hij er altijd al is geweest.

Af en toe mis ik de bewegingen in mijn buik, maar als ik een stukje loop ben ik toch wel blij dat ik niet meer waggel.

Als ik naar mijn zoon kijk…dan ben ik trots en blij en heel erg verliefd.

Sylvester en Ferris vinden het helemaal geweldig. Zijn ook trots en willen de hele wereld hun broertje laten zien!

Facebook Comments