Fietssleutel


Volgens mij heeft mijn moeder af en toe nog steeds nachtmerries over mij en fietssleutels. Ik was altijd mijn sleutels kwijt en op een gegeven moment had ik een enorme bos met vooral sleutelhangers. Als ze dan vielen, dan hoorde ik ze tenminste vallen en raakte ze minder snel kwijt. Nu volwassen is dat nog steeds het geval. Een grote bos, die ik eigenlijk altijd in mijn jaszak doe. Lastig in de zomer en dan ben ik ze ook vaker kwijt.

Sylvester moest gisteren naar voetbaltraining. Sinds een aantal weken gaat hij alleen, op de fiets. De eerste keer zonder mobiel, maar dat zat mij niet lekker. Dus ik voor 2 tientjes een simpele Nokia gekocht met een pre-paid kaartje. Mijn mobiele nummer, het huisnummer, opa en oma’s telefoonnumer erin gezet en hem uitgelegd hoe hij dat ding gebruikt. Al vindt hij vooral de spelletjes op de telefoon erg interessant en weet hij deze feilloos te vinden. Maar to the point….

Gisteren dus voetbaltraining, afgelopen om half 6. Sylvester zou voor ons nog even langs de supermarkt gaan om een zak koffiepads voor me mee te nemen. Kleine jongentjes worden groot! Iets over half 6, telefoon. Sylvester, en ik denk dat hij de koffie bij de C1000 niet kan vinden. Ik neem de telefoon op en hoor direct aan zijn stem dat het niet de koffie is. Zoals de titel al aangeeft, meneer is zijn fietssleutel kwijt.

Ik krijg gelijk flashbacks en zie mijzelf al staan vroeger op school, op zoek naar een telefoon op school en bij de concierge maar wr mijn moeder bellen, of op
 zoek naar een telefooncel! Wie kent ze nog? Ik zou ze nu niet meer weten te staan. Wat dat betreft zijn die mobiele telefoons toch wel erg handig.

Na het belletje van Sylvester ben ik op zoek gegaan naar een zaklantaarn en in de auto gesprongen. Sylvester stond netjes op mij te wachten en samen zijn we op zoek gegaan naar zijn sleutel. In de snijdende wind en stromende regen liep ik met mijn zaklantaarntje het terrein van het voetbalveld af te speuren. Onderweg naar zijn trainingsveld, vraag ik Sylvester eens of hij eigenlijk wel in zijn jaszakken heeft gekeken. Hij stopt de sleutel altijd in zijn tas, maar ja, het blijft een kind van zijn moeder. Dus Sylvester voelt in zijn zakken, en ja hoor!!! Daar is de sleutel, ik blij, Sylvester opgelucht. Dus terug naar de fiets en de fiets toch maar achterin de auto gegooid. Onderweg naar huis, moest hij toch stiekem een beetje lachen om zijn eigen stommiteit en het besef is ook daar, dat hij hier nog wel een aantal dagen mee geplaagd wordt. Gezien het weer, zeiden wij al, je wilde gewoon niet naar huis fietsen.

Al met al hoefde ik geen slot open te breken en op zoek te gaan naar een nieuw slot. Is hij vrij droog en warm overgekomen vanaf het voetbalveld en ben ik dolgelukkig dat we hem toch een telefoon mee geven. Eind goed, al goed!!!

Facebook Comments